Wie zijn wij?

Hélène Massieu et Berend Doornenbal.
Hélène groeide op in Frankrijk, ikzelf in Nederland. Bijna 40 jaar waren we samen. Tot 1996 woonden we in Nederland en kregen daar vier prachtige kinderen. De wortels van Hélène lagen duidelijk in de Aveyron, waar een groot deel van de familie woonde, en dat was erg belangrijk voor haar. In het bijzonder haar grootouders en oom: ‘pépé’, ‘mémé’ en ‘tonton’. Zij had bij ‘pépé’ en ‘mémé’ in La Roque al veel zomervakanties doorgebracht; met neven en nichten, ooms en tantes, spelend en werkend op de boerderij.

Ook toen Hélène later in Nederland woonde, gingen we regelmatig terug naar het grote familiehuis. Om er met de kinderen de vakanties door te brengen in alle rust.
Zo ontstonden er veel mooie herinneringen aan het oude huis in La Roque.
1996 is het jaar van de grote verandering. Er was een mogelijkheid om naar Frankrijk te gaan. Niet naar de Aveyron, maar naar de Corrèze. Deze kans grepen we met beide handen aan en we woonden daar lange tijd met veel plezier.

De boerderij van ‘pépé’ en ‘mémé’ stond er inmiddels verlaten bij. Zij deed enkel nog dienst als verzamelplek voor de familie; voor weekendbezoeken. Het lot van veel oude huizen op het Franse platteland.
Eind 2012 namen we een besluit. We zouden het huis van de familie overnemen en het gaan inrichten als ‘gîte’om deze plek vol mooie herinneringen, opnieuw tot leven te laten komen.
De verbouwing van het verouderde, om onderhoud smekende huis begon in 2013. Enkele maanden later leek het al heel wat, en nu het af is heeft iedereen die dat wil, de mogelijkheid om te genieten van dit huis en de prachtige omgeving waar de stilte van de natuur de boventoon voert.
Natuurlijk wilden we er zelf ook af en toe tijd blijven doorbrengen. Al was het alleen al om nieuwe herinneringen aan de oude toe te voegen...

In de zomer van 2017 sloeg het onheil toe. Hélène overleed na een kort ziekbed, aan een agressieve vorm van kanker. Een ramp voor de kinderen en mijzelf. Aan het idee over het familiehuis veranderde in de kern echter niet veel. Ik vind het met de kinderen, belangrijk om het huis te behouden voor verhuur als vakantiehuis en voor onszelf. We hopen dus dat er nog veel mensen van kunnen genieten in de nabije en de verre toekomst.